PRZEGLĄD PODŁOGOWY | Numer 01/2020

26 / PRZEGLĄD PODŁOGOWY samym miejscu, żeby na przykład po- równać wyniki po suszeniu pomiesz- czeń bądź sprawdzić, czy wilgotność nie wzrasta. Niezbędnym urządzeniem jest tutaj higrometr CM (Carbid Mess), sprze- dawany w zestawach zawierających: pojemnik stalowy z manometrem, wagę, narzędzie do wykuwania otworów i rozdrabniania próbki, kapsułki szklane z karbidem, stalowe kulki. Badanie rozpoczyna się od ręcznego wykucia kilku otworów średnicy 5-8 mm (nie większych niż grubość podkładu) w różnych, oddalonych od siebie miejscach. Wybiera się z nich próbki, rozdrabnia na pył, pozbywając się przy tym gru- dek, a następnie waży, gdyż muszą mieć ciężar 3, 5, 20, 50 lub 100 g (waga znajduje się w zestawie wraz z miernikiem). Im cięższa próbka, tym bardziej precyzyjny pomiar. Tu ważna uwaga – próbek nie można dotykać gołymi rękoma, bo zafał- szuje to wynik, podobnie jak użycie elektronarzędzi do ich pozyskania. Następnie próbki trafiają po kolei do stalowego pojemnika ze znajdu- jącą się wewnątrz szklaną ampułką wypełnioną węglikiem wapniowym, czyli karbidem. W pojemniku są też metalowe kulki. Napełnionym pojemnikiem trzeba przez kilka minut energicznie wstrząsać. Kulki rozbiją wtedy ampułkę i dojdzie do reakcji karbidu z wodą zawartą w próbce, a jej produktem będzie acetylen w postaci gazu. Poziom jego ciśnie- nia w pojemniku pozwala dokładnie ustalić wilgotność próbki. Im wyższa wilgotność, tym wyższe ciśnie- nie. Odczytu dokonuje się po 20 minutach, korzystając z manometru przyłączonego do pojemnika. Pro- centową zawartość wody w próbce odczytuje się, korzystając z tabeli przeliczeniowej dołączonej do zestawu z higrometrem. Manometry elektroniczne wyświetlają dokładne wskazanie na ekraniku. Metoda karbidowa ma też swoich przeciwników. Wskazują oni, ze trud- no w ten sposób badać podkłady na instalacji ogrzewania podłogowego bez wcześniejszego przygotowania bezpiecznych miejsc do pobrania próbek, można bowiem uszkodzić przewody lub rurki. Ponadto zastrzeżenia budzi sposób pozyskiwania próbki, bo w jego trak- cie materiał częściowo odparowuje wilgoć, więc badanie z góry obar- czone jest błędem. Tabela 2 Dobór ciężaru próbki przy metodzie karbidowej. Metoda suszarkowo-wagowa Jest to metoda uznawana za najdosko- nalszą, z tym jednak, że przeprowadzana głównie w laboratoriach, gdzie pobraną próbkę bada się przy użyciu wagi anali- tycznej i suszarki laboratoryjnej. Nie jest więc metodą szybką ani łatwo dostępną. W odróżnieniu jednak od metody karbi- dowej uwzględnia też wodę chemicznie związaną z cząsteczkami próbki. Próbkę pokładu mineralnego po zważeniu suszy się, a później waży ponowne. Cement i beton suszy się w 105 o C, a anhydryt w 40 o C. Wynik oblicza się, korzystając z odpowiedniego wzoru. Z metodą tą jest taki problem, że próbka powinna być jak najszybciej poddana analizie, inaczej zacznie schnąć i wynik ulegnie zafałszowaniu. Gdy więc ma być odtransportowana do laborato- rium, trzeba ją umieścić w szczelnym pojemniku i dostarczyć tam bezzwłocz- nie. Pobierać ją trzeba z zachowaniem takich samych środków ostrożności jak omówione przy metodzie karbidowej. Rodzaj podłoża Dopuszczalna maksymalna wilgotność [%] Podkład cementowy lub betonowy 2 Podkład cementowy lub betonowy ogrzewany 1,8 Wylewka anhydrytowa 0,5 Wylewka anhydrytowa ogrzewana 0,3 Podkład z płyt OSB3 lub desek 13 Przypuszczalna zawartość wilgoci [%] Ciężar próbki [gr] 1 100 2 50 5 20 10 10 20 5 30 3 Tabela 1 Maksymalna wilgotność różnych podłoży przy badaniu metodą kar- bidową, dopuszczająca układanie posadzki z drewna, paneli lub wykładziny. Wilgotność podłoża mineralnego (cement, beton, anhydryt) na dużych powierzchniach sprawdzamy w kilku punktach. Gdy pomieszczenie ma mniej niż 100 m2, wystarczy przeprowadzić test w jednym lub dwóch miejscach. FOTO: materiały prasowe Grimm FOTO: materiały prasowe Styropmin