PRZEGLĄD PODŁOGOWY | Numer 01/2020

42 / PRZEGLĄD PODŁOGOWY nej przez producenta na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z aktualną Polską Normą lub w oparciu o Krajową Ocenę Techniczną (KOT) (dawniej Aprobatę Techniczną). Taki wyrób jest oznakowany znakiem B. Wszystkie pozostałe wyroby, które nie znajdują się na liście mandatów KE nie są wyrobami budowlanymi w rozumie- niu przepisów unijnych. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady, bowiem każdy kraj członkowski może samodzielnie postanowić, jakie inne wyroby, których nie obejmują mandaty UE mogą uzyskać statut wyrobu budowlanego na rynku krajowym. Zgodnie z powyż- szym szereg materiałów stosowanych na budowach, w tym kleje do parkie- tów i kleje do wykładzin uzyskały statut wyrobów budowlanych – zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruk- tury i Budownictwa z dnia 17 listopada 2016 r. (Dz. U. 2016 poz. 1966). Rozporządzenia regulujące Głównym dokumentem regulującym kwestie wyrobów budowlanych na rynku unijnym jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. usta- nawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG. Rozporządzenie (zwane CPR) obowiązuje w każdym kraju członkowskim poprzez wdrożenie regulacji do prawa krajowego. W Pol- sce powyższe przepisy obowiązują od dnia 1 lipca 2013 r. Duże zamieszanie wprowadza także rozpoznanie, która norma jest normą zharmonizowaną będącą podstawą do wystawienia Deklaracji Właściwości Użytkowych i oznakowania wyrobu znakiem CE. Norma zharmonizowana, zgodnie z Rozporządzeniem nr 305/2011, oznacza normę przyjętą przez jeden z europejskich organów normalizacyj- nych na podstawie wniosku (zwanego mandatem) wydanego przez Komisję Europejską. Wykaz aktualnych norm zharmonizowanych Komisja Europejska publikuje w formie komunikatów, które ukazują się w Dzienniku Urzędowym UE, dostępnym na stronie Komisji Europej- skiej. A więc producent chcąc sprawdzić, czy wyrób przez niego produkowany jest objęty normą zharmonizowaną powinien sprawdzić to w Dzienniku Urzędowym UE. W normach zharmonizowanych określone są wymagane właściwości użytkowe, metody badania lub oceny wymaganych właściwości użytkowych, wymagane systemy poświadczania zgodności, podstawowe zasady prze- prowadzania wstępnego badania typu, podstawowe zasady wdrożenia i prowa- dzenia Zakładowej Kontroli Produkcji, zasady przygotowania deklaracji oraz zasady oznakowania CE i etykietowania. Jak widać norma zharmonizowana nie zawiera żadnych danych związanych z produkcją wyrobu, np. odstępstw wymia- rowych, wilgotności wyrobu czy sposobu produkcji. I znowu odniosę się do dekla- racji sporządzanych przez producentów parkietów. Parkiety, deski podłogowe i inne rodzaje posadzek drewnianych są wyrobami budowlanymi w rozumieniu przepisów unijnych i Rozporządzenia nr 305/2011. Są one wymienione na liście mandatów Unii Europejskiej i jest na nie opracowana norma zharmonizo- wana, a więc podlegają oznakowaniu znakiem CE. W tym przypadku część producentów parkietów popełnia błąd powołując się w Deklaracji Właściwości Użytkowych na polską normę produk- cyjną, np. PN-EN 13226:2004 Podłogi drewniane. Elementy posadzkowe lite z wpustami i/lub wypustami, zamiast na normę zharmonizowaną. Co więcej, producenci nie deklarują właściwości wyrobu, wynikających z normy zharmoni- zowanej. W przypadku parkietów i innych rodzajów posadzek drewnianych (z wyłą- czeniem posadzek z bambusa) aktualną normą zharmonizowaną jest norma EN 14342:2013 Podłogi drewniane – właści- wości, ocena zgodności i oznakowanie i tylko na jej podstawie producent może wystawić Deklarację Właściwości Użyt- kowych i oznaczyć wyroby znakiem CE. Wątpliwości prawne Następna niejasność jest związana z kwestią kiedy to sam producent może przeprowadzić badania, a kiedy musi w tym uczestniczyć zewnętrzna jednost- ka badawcza. Kto i w jakim zakresie po- winien przeprowadzać badania określa systemy oceny i weryfikacji stałości wła- ściwości użytkowych wyrobów budowla- nych określają przepisy europejskie i kra- jowe, tj. Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) nr 568/2014 z dn. 18 lutego 2014 r. – załącznik V Rozporządzenia nr 305/2011 oraz wspomniane powyżej Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 17 listopada 2016 r. (Dz. U. 2016 poz. 1966). Istnieje pięć systemów oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych: 1+, 1, 2+, 3, 4. W systemach 1+ i 1 wymagane są działania producenta oraz notyfikowanej jednostki certyfikującej, która prze- prowadza wstępną inspekcję zakładu produkcyjnego i zakładowej kontroli produkcji i dokonuje oceny właściwości użytkowych wyrobu budowlanego na podstawie badań próbek pobranych przez jednostkę certyfikującą. Notyfi- kowana jednostka certyfikująca wydaje certyfikat stałości właściwości użytko- wych wyrobu budowlanego. W systemie 2+ producent dokonuje oceny właściwości użytkowych wyrobu Zasady wprowadzania do obrotu i udostępniania na rynku wyrobów budowlanych: WYRÓB BUDOWLANY SYSTEM EUROPEJSKI Rozporządzenie nr 305/2011 (CPR) + Ustawa o wyrobach budowlanych - Norma zharmonizowana - Europejska Ocena techniczna Deklaracja Właściwości Użytkowych (DoP) SYSTEM KRAJOWY Ustawa o wyrobach budowlanych - aktualna Polska Norma - Krajowa Ocena Techniczna Krajowa Deklaracja Właściwości Użytkowych (KDWU) CE B